Σεπτέμβριος - Ὀκτώβριος 2016
«Φῶς Χριστοῦ»
Διμηνιαῖο φυλλάδο Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ ἐν Βουνένοις
Ἁγίου Νικολάου Βονίτσης, Τ. Κ. 30002
Σεπτέμβριος - Ὀκτώβριος 2016
Ἔτος 6ο, Φύλλο 34ο
· Ἡ Γέννησις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου
«Ἀποκάλυψαν πρὸς Κύριον τὴν ὁδόν σου καὶ ἔλπισον ἐπ' αὐτόν, καὶ αὐτός ποιήσει».
Φανέρωσε στὸν Κύριο μὲ ἐμπιστοσύνη τὸν δρόμο καὶ τὶς ἐπιδιώξεις καὶ τὶς ἀνάγκες τῆς ζωῆς σου καὶ ἔλπισε σ' Αὐτὸν καὶ θὰ κάνει ἐκεῖνα ποὺ ζητᾶς καὶ χρειάζεσαι.
Μ' αὐτὴ τὴν ἐμπιστοσύνη καὶ ἐλπίδα, ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα ἱκέτευαν προσευχόμενοι τὸν Θεὸ νὰ τοὺς χαρίσει παιδί, νὰ τὸ ἔχουν γλυκειὰ παρηγοριὰ στὰ γεράματά τους. Καὶ τὴν ἐλπίδα τους, ὁ Θεὸς, τὴν ἔκανε πραγματικότητα. Τοὺς χάρισε τὴν Παρθένο Μαριάμ, ποὺ ἦταν ὁρισμένη νὰ γεννήσει τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου καὶ νὰ λάμψει σὰν ἡ πιὸ εὐλογημένη μεταξὺ τῶν γυναικών. Ἦταν ἐκείνη, ἀπὸ τὴν ὁποία ἔμελλε νὰ προέλθει Αὐτὸς ποὺ θὰ συνέτριβε τὴν κεφαλὴ τοῦ νοητοῦ ὄφεως.
Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη δόθηκαν οἱ προτυπώσεις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Μία εἶναι καὶ ἡ βάτος στὸ Σινᾶ, τὴν ὁποία ἐνῷ εἶχαν περιζώσει φλόγες φωτιᾶς, αὐτὴ δὲν καιγόταν. Ἦταν ἀπεικόνιση τῆς Παρθένου, ποὺ θὰ γεννοῦσε τὸν Σωτῆρα Χριστὸ καὶ συγχρόνως θὰ διατηροῦσε τὴν παρθενία της.
Ἔτσι, ἡ Ἄννα καὶ ὁ Ἰωακείμ, ποὺ ἦταν ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Δαβίδ, μὲ τὴν κραταιὰ ἐλπίδα ποὺ εἶχαν στὸν Θεὸ ἀπέκτησαν ἀπ' Αὐτὸν τὸ ἐπιθυμητὸ δῶρο, ποὺ θὰ συντροφεύει τὸν κόσμο μέχρι συντέλειας αἰώνων.
· Σταυροαναστάσιμη πορεία
Ἡ ἑορτὴ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Σταυροῦ ἐντυπωσιάζει μὲ τὴ λαμπρότητά της. Ὅμως, τὸ νόημα καὶ ὁ σκοπός της δὲν ἐξαντλοῦνται στοὺς ἐξωτερικοὺς πανηγυρισμούς. Ὁ σταυρὸς δὲν εἶναι μόνο σύμβολο. Πάνω ἀπ' ὅλα, γιὰ τοὺς ἀληθινοὺς χριστιανοὺς εἶναι δρόμος πρὸς τὸ Γολγοθά. Διαρκῆς ἀγώνας ἐναντίον τῶν παθῶν. Εἶναι τρόπος
ζωῆς. Πάλι ὁ Παῦλος μᾶς θυμίζει ὅτι «τὰ στίγματα τοῦ Κυρίου» σηκώνει στὸ σῶμα του κι ὅτι, «οἱ τοῦ Χριστοῦ τὴν σάρκα ἐσταύρωσαν σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις» (Γάλ. Ε΄, 24). Ἡ «καρδιακή», η, «προσευχὴ
τοῦ Ἰησοῦ», καθὼς ἐκπέμπεται μὲ τοὺς στεναγμοὺς ἀμέτρητων ὑπάρξεων ποὺ ξαγρυπνοῦν καὶ ἀγωνίζονται στὶς «ἐρήμους» τῶν πόλεων καὶ στὶς «πολιτεῖες τῆς ἐρήμου», ὡς εὐωδία πνευματικὴ χιλιάδων ἀνθέων ἀνεβαίνει στοὺς οὐρανούς, πλησιάζοντας τὸ Βασιλέα τῶν καρδιῶν, τῆς γὴς καὶ τοῦ Οὐρανοῦ. Σὲ μία ἐποχή, μὲ ἀμέτρητους σταυροὺς καὶ μαρτύρια ἀθώων ἀνθρώπων, οἱ προσευχὲς μᾶς πρέπει νὰ πυκνώνουν συνεχῶς, γιὰ νὰ γλυκάνει τὸν πόνο τοὺς ὂ Χριστός. Οἱ «κουρασμένοι» πιστοί, ὅπως ἔλεγε κι ὁ μακαριστὸς Ἀλέξανδρος Σμέμαν, ὀφείλουν νὰ ἀναζητήσουν τὸ ἔσχατο νόημα καὶ τὸ ἀληθινὸ περιεχόμενο τοῦ Σταυροῦ, ὄχι, βέβαια, στὸ χρυσό, τὸν ἄργυρο, τὴ χλιδή, τὴν καταδυνάστευση καὶ τὴ λατρεία τοῦ παρελθόντος, ἀλλά, στὴν πίστη στὸν πάμπτωχο, ἀνίσχυρο, ταπεινωμένο, Ἐσταυρωμένο Κύριο. Ἡ «βασιλικὴ ἐξουσία» Τοῦ ἀποκαλύπτεται στὸ Γολγοθά, καθὼς ἀπὸ δῶ ἀρχίζει ἡ ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νὰ φωτίζει τὸν κόσμο. Κι αὐτὸ τὸ φῶς, ἀναστάσιμο καὶ χαροποιό, ὅσο κι ἂν σκιάζεται ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας, νὰ εἴμαστε σίγουροι πώς, τελικά, θὰ κυριαρχήσει, ὡς νίκη τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου τῆς Ἀποκαλύψεως, τοῦ Ἀναστημένου καὶ ἐρχομένου ἐν δόξη Ἰησοῦ Χριστοῦ.
· Σταυρός, ἡ σκέπη τῆς Ἐκκλησίας
π. Δημητρίου Μπόκου
Μιὰ ἐντελῶς θαυμαστή, ὅσο καὶ παράδοξη ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ ἔγινε στὸν πατριάρχη Ἀβραάμ, ἐνῶ αὐτὸς καθόταν στὴ θύρα τῆς σκηνῆς του, μέρα μεσημέρι, στὴ Χεβρών, κοντὰ στὴ δρῦ τοῦ Μαμβρῆ.
Καθὼς σήκωσε τὰ μάτια του, εἶδε τρεῖς ἄνδρες νὰ στέκονται ἀπέναντί του. Ἔτρεξε ἀμέσως νὰ τοὺς προϋπαντήσει καὶ τοὺς προσκύνησε ὣς τὴ γῆ.
- Κύριέ μου, εἶπε, ἂν ἔχω τὴν εὔνοιά σου, μὴν προσπεράσεις τὸν δοῦλο σου. Ἂς φέρουν λίγο νερὸ νὰ πλύνετε τὰ πόδια σας, καὶ μετὰ μπορεῖτε νὰ δροσιστεῖτε κάτω ἀπὸ τὸ δέντρο. Θὰ φέρω καὶ λίγο ψωμὶ νὰ πάρετε δύναμη, καὶ μετὰ μπορεῖτε νὰ πηγαίνετε. Περάστε λοιπὸν ἀπὸ τὸν δοῦλο σας.
Ἐκεῖνοι ἀπάντησαν:
- Κάνε ὅπως εἶπες.
Τότε ὁ Ἀβραὰμ ἔτρεξε στὴ σκηνὴ καὶ εἶπε στὴ Σάρρα:
- Πάρε γρήγορα τρεῖς γαβάθες ἀλεύρι ἐκλεκτό, ζύμωσέ το καὶ κάνε πίττες.
Μετὰ ἔτρεξε στὰ βόδια, πῆρε ἕνα μοσχάρι τρυφερὸ καὶ καλό, τὸ ἔδωσε στὸν ὑπηρέτη κι ἐκεῖνος τὸ ἑτοίμασε γρήγορα. Πῆρε ἀκόμα βούτυρο, γάλα καὶ μαζὶ μὲ τὸ μοσχάρι ποὺ εἶχε ἑτοιμάσει, τὰ παρέθεσε μπροστά τους. Καὶ ἐνῶ ἐκεῖνοι ἔτρωγαν, αὐτὸς τοὺς παραστεκόταν κάτω ἀπὸ τὸ δέντρο (Γεν. 18, 1-8).
Τὸ περιστατικὸ αὐτό, γνωστὸ καὶ ὡς «Φιλοξενία τοῦ Ἀβραάμ», θεωρεῖται ὡς φανέρωση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ,
Πατρός, Υἱοῦ καὶ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ καθιερώθηκε στὴν ὀρθόδοξη εἰκονογραφία ὡς ἡ κατ' ἐξοχὴν εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος. Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι μιλώντας γιὰ τοὺς τρεῖς ἄνδρες ἡ Ἁγία Γραφή, τοὺς προσδιορίζει
συνεχῶς μὲ τὸ ὄνομα «ὁ Κύριος».
Πέρα ὅμως ἀπὸ τὸ ὅτι τὸ γεγονὸς αὐτὸ εἶναι μιὰ φανερὴ μαρτυρία τῆς τριαδικότητας τοῦ Θεοῦ, ἐνυπάρχει καὶ μιὰ ἀκόμη διάσταση σ' αὐτό. Εἶναι μιὰ προτύπωση, ἕνας συμβολισμὸς τοῦ γεγονότος τῆς Ἐκκλησίας: Ἔχουμε τὸν Τριαδικὸ Θεό, τὸν δημιουργὸ καὶ πατέρα, σὲ μιὰ ἀξιοζήλευτη σκηνὴ ἀληθινῆς κοινωνίας μὲ τὰ ἐπὶ γῆς πιστὰ τέκνα Του, τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὴ Σάρρα. Μιὰ πρότυπη εἰκόνα, ἕνα ἀρχέτυπο τῆς Ἐκκλησίας, θριαμβεύουσας καὶ στρατευομένης.
Στὸ ὅλο σκηνικὸ κάτω ἀπὸ τὴν δρῦ τὴν Μαμβρῆ, ἕνα δέντρο ρωμαλέο, γεμάτο ζωὴ καὶ δροσιά, ποὺ δὲν μνημονεύεται τυχαῖα, ἀφοῦ ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν μᾶς συνηθίζει σὲ ἄχρηστες πληροφορίες καὶ λεπτομέρειες, ἀναφέρεται ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέγοντας: «Ποιὰ εἶναι ἡ σκηνὴ κάτω ἀπὸ τὴν δρῦ τοῦ Μαμβρῆ; Εἶναι ὁπωσδήποτε ἡ Ἐκκλησία ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ Σταυροῦ. Καὶ παρομοιάζεται ὁ Σταυρὸς μὲ τὴ βελανιδιά, ἐπειδὴ τὸ ξύλο της εἶναι γερὸ καὶ ἀλύγιστο».
Καὶ εἶναι ἀπόλυτα φυσικὸς ὁ συμβολισμὸς αὐτός, ἀφοῦ ὁ Σταυρὸς περιγράφεται παντοῦ σὰν ἕνα ζωηφόρο φυτό, ποὺ φυτρώνει ἀπὸ τὰ ἄδυτα τῆς γῆς, ὑψώνεται σὲ ὕψος τεράστιο, γίνεται σὲ εὗρος καὶ μῆκος ἴσος μὲ τὸν οὐρανὸ καὶ ἁγιάζει μὲ τὰ τέσσαρα ἄκρα του (τετραμερὴς) τὸν τετραπέρατο κόσμο (=τὰ τέσσαρα πέρατα τοῦ κόσμου). Ποὺ βλαστάνει καὶ ἀναπτύσσεται στὸ μυστικὸ παράδεισο (=κῆπο) ποὺ λέγεται Θεοτόκος. Καὶ μᾶς θυμίζει τὸ δέντρο τῆς ζωῆς στὸ μέσον τοῦ Παραδείσου, ἀπ' τὸν καρπὸ τοῦ ὁποίου ἔφαγαν παράκαιρα οἱ Πρωτόπλαστοι, ὁδηγώντας ἔτσι τὸ γένος μας στὸν πνευματικὸ καὶ σωματικὸ θάνατο. Αὐτὸν τὸν θάνατο καταργεῖ τώρα ὁ Σταυρός, καθὼς μᾶς ὁδηγεῖ πρὸς τὸν καρπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς, τὸν Χριστό, ἀπ' τὸν ὁποῖο τρώγοντας δὲν ἀποθνήσκουμε. Εἶναι ὁ Σταυρός, μαζὶ μὲ τὴν Ἀνάσταση, ἡ σωτηρία ποὺ «πρὸ αἰώνων εἰργάσατο (=πραγματοποίησε) ἐν μέσῳ τῆς γῆς» ὁ Θεός. Σκεπάζει τώρα καὶ σώζει ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία, ὅπως προστάτευε ἡ δρῦς τοῦ Μαμβρῆ τὴ σκηνὴ τοῦ Ἀβραάμ.
Ἐμεῖς; Εἴμαστε ἄραγε κάτω ἀπὸ αὐτὴν τὴν σκέπη τοῦ Σταυροῦ;
· Ἡ Φωνή τῶν Πατέρων
Ἁγίου Ἀνδρέα Κρήτης
Τό νά βλέπει κανείς τόν τύπο τοῦ Σταυροῦ, πόσο μεγάλο πράγμα εἶναι! Διότι ἐκεῖνος πού βλέπει τό Σταυρό, γεμίζει ἀνδρεία καί διώχνει τή δειλία. Τόσο μεγάλο πράγμα εἶναι ὁ Σταυρός! Καί αὐτός πού τόν κάνει κτῆμα του, θά ἔχει ἀποκτήσει ἕνα θησαυρό. Ἴσως νά νομίζετε ὅτι ὀνομάζω θησαυρό τό χρυσό, ἤ τά μαργαριτάρια, τούς βαρύτιμους ἰνδικούς λίθους, γιά τά ὁποῖα χαίρουν οἱ σαρκικοί ἄνθρωποι, ἀσχολούμενοι μέ τά μικρά καί ἀνάξια λόγου πράγματα. Ἐγώ ὅμως ὀνομάζω θησαυρό -καί δίκαια- ἐκεῖνο τό ὡραιότατο καί πολύτιμο πράγμα καί ὄνομα ἐπάνω στό ὁποῖο καί μέ τό ὁποῖο ἐπιτεύχθηκε ὅλη ἡ ὑπόθεση τῆς σωτηρίας μας. Γιατί τά λέγω αὐτά; Ἐάν δέν ὑπῆρχε Σταυρός, δέν θά συντριβόταν ὁ θάνατος, δέν θά γυμνωνόταν ὁ ἅδης, δέν θά νεκρωνόταν τό πονηρό φίδι, ὁ διάβολος. Γι᾽ αὐτό εἶναι πολύ μεγάλο καί τίμιο πράγμα ὁ Σταυρός. Μεγάλο, διότι πάρα πολλά ἀγαθά καί εὐεργεσίες ἔγιναν δι᾽ αὐτοῦ. Τόσο πολλά, καθόσο καί τά θαύματα καί τά Πάθη τοῦ Χριστοῦ ὑπερνικοῦν κάθε δύναμη λόγου καί ἔκφρασης. Εἶναι τίμιο, ἐπίσης, διότι ὁ Σταυρός σημαίνει θεῖο Πάθος καί τρόπαιο. Πάθος, λόγω τοῦ ὅτι ὁ ἀπαθής Χριστός, ἑκούσια ὑπέστη σταυρικό θάνατο· τρόπαιο δέ, διότι ὁ διάβολος τραυματίσθηκε διά τοῦ Σταυροῦ, καί μαζί του νικήθηκε καί ὁ θάνατος. Συνετρίβησαν ἐπίσης οἱ πύλες τοῦ ἅδη, καί τέλος, ὁ Σταυρός ἔγινε γιά ὅλο τόν κόσμο κοινή σωτηρία.
Ὁ Σταυρός εἶναι ἐλπίδα τῶν Χριστιανῶν, σωτήρας τῶν ἀπεγνωσμένων, λιμάνι γι᾽ αὐτούς πού βρίσκονται σέ δύσκολες βιοτικές περιστάσεις, ἰατρός γιά τούς ἀσθενεῖς· ἀπομακρύνει τά πάθη, δίνει τήν ὑγεία, δίνει τή ζωή στούς πνευματικά νεκρούς, καθοδηγεῖ πρός τήν εὐσέβεια, ἀποστομώνει τή βλασφημία.
· Διδακτικές ἱστορίες
Ἦρθα καί μ' ἐδίωξες!
Τόν βρῆκε φοβερή καταιγίδα καί πάλευε μέ τά ὁρμητικά ρεύματα πού πλημμύρισαν τούς δρόμους. Ὅταν τό νερό ἔφτασε ὡς τή μέση του, τόν πλησίασε μία αὐτοσχέδια βάρκα καί ὁ βαρκάρης τόν κάλεσε νά μπεῖ μέσα.
-Ὄχι ἀπάντησε ἐκεῖνος. Εἶμαι πιστός. Καί ὁ Θεός δέ θά μέ ἀφήσει.
Ἀργότερα, ὅταν τό νερό ἔφτασε ὡς τό στῆθος τοῦ ξανάρθε ὁ βαρκάρης.
-Φύγε, τοῦ εἶπε καί πάλι. Εἶμαι πιστός καί ὁ Θεός θά μέ σώσει.
Ὅταν τό νερό ἔφτασε πλέον ὡς τό λαιμό του, ξανάρθε ὁ βαρκάρης ἄλλ΄ἐκεῖνος καί πάλι ἀρνήθηκε καί σέ λίγο πνίγηκε.
Ὅταν ἔφτασε στόν Παράδεισο ρώτησε τό Θεό γιατί δέν ἦρθε νά τόν σώσει.
- Ἦρθα τοῦ εἶπε. Ἦρθα τρεῖς φορές σάν βαρκάρης καί μ' ἐδίωξες.
· Διδάγματα ἀπό τό γεροντικό
Ἔλεγε ὁ μακαριστὸς Γρηγόριος ὁ Θεολόγος:
«Πῶς θὰ κατέβουμε πρὸς τὴν σωτήρια ταπεινοφροσύνη, χωρὶς νὰ ἐγκαταλείψουμε τὸν ὀλέθριο ὄγκο τῆς ὑπερηφάνειας; Ἐὰν παντοτινὰ ἐπιδιώκουμε τὴν ταπεινοφροσύνη καὶ δὲν ἀδιαφοροῦμε σὲ καμιὰ περίπτωση, μὲ τὴν ἰδέα ὅτι τάχα δὲν βλαπτόμαστε ἀπὸ αὐτό. Διότι ἡ ψυχὴ ἐξομοιώνεται πρὸς τὸ ἀντικείμενο μὲ τὸ ὁποῖο ἀσχολεῖται καὶ διαπλάθεται σύμφωνα μ᾿ αὐτὰ ποὺ πράττει καὶ παίρνει τὸ ἀνάλογο σχῆμα μ᾿ αὐτά.
Γιὰ σένα λοιπὸν καὶ ἡ ἐμφάνιση καὶ τὸ ἔνδυμα, τὸ βάδισμα ὅσο καὶ τὸ κάθισμα, ἡ τροφὴ καὶ ἡ ὅλη εἰκόνα τῆς ζωῆς σου, ἀκόμη καὶ τὸ στρώσιμο τοῦ κρεβατιοῦ καὶ τὸ σπίτι καὶ τὰ ἀντικείμενα ποὺ ὑπάρχουν μέσα σ᾿ αὐτό, ὅλα ἂς εἶναι προσαρμοσμένα γιὰ λιτὴ ζωή. Ἀλλὰ καὶ ἡ ψαλμῳδία καὶ τὸ ᾆσμα καὶ ἡ καλὴ συμπεριφορὰ πρὸς τὸν πλησίον, καὶ αὐτὰ ἂς κλίνουν πρὸς τὴ λιτότητα περισσότερο παρὰ στὴν ὑπερβολή.
Μὴν κομπάζεις, σὲ παρακαλῶ, μὲ λόγους ἐπιδεικτικούς, οὔτε μὲ ᾄσματα ὑπερβολικὰ καλλίφωνα, οὔτε μὲ συζητήσεις ὑπερήφανες καὶ δυσνόητες, ἀλλὰ σὲ ὅλα νὰ ἀφαιρεῖς ἀπὸ τὸ μέγεθος.
Καλοσυνάτος μεταξὺ τῶν φίλων, ἤπιος στὸν ὑπηρέτη, ἀνεξίκακος στοὺς θρασεῖς, φιλάνθρωπος στοὺς ἀνήμπορους, ἡ παρηγοριὰ σ᾿ ὅσους ὑποφέρουν, παρὼν σ᾿ ὅσους θλίβονται, μ᾿ ἕνα λόγο μὴ παραβλέποντας κανέναν, γλυκὺς ὅταν ἀπευθύνεσαι σὲ κάποιον, ἀνοιχτόκαρδος στὴν ἐξυπηρέτηση, πρόθυμος καὶ καταδεκτικὸς πρὸς ὅλους».
· Μηνύματα Σωτήρια
Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς
Ἡ ἀλήθεια, ἐὰν δὲν εἶναι ὁ Χριστός, δὲν μοῦ χρειάζεται, εἶναι μόνο μία κόλασις. Τὸ ἴδιον εἶναι κόλασις καὶ ἡ δικαιοσύνη, καὶ ἡ ἀγάπη, καὶ τὸ ἀγαθόν, καὶ ἡ εὐτυχία· καὶ αὐτὸς ὁ Θεός, ἐὰν δὲν εἶναι ὁ Χριστός, εἶναι κόλασις. Δὲν θέλω οὔτε τὴν ἀλήθειαν ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, οὔτε τὴν δικαιοσύνην ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, οὔτε τὴν ἀγάπην ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, οὔτε τὸν Θεὸν ἄνευ τοῦ Χριστοῦ.
· Ἕνας ἄγνωστος Ἅγιος
Ὁ Ἅγιος Νέστωρ ὁ Μάρτυρας
Ὁ Νέστορας ἦταν πολὺ νέος στὴν ἡλικία, ὡραῖος στὴν ὄψη καὶ γνώριμός του Ἁγίου καὶ ἐνδόξου Δημητρίου.
Ὁ Νέστορας, λοιπόν, βλέποντας ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ Διοκλητιανὸς χαιρόταν γιὰ τὶς νῖκες κάποιου σωματώδους βαρβάρου, ὀνομαζόμενου Λυαίου, μίσησε τὴν ὑπερηφάνειά του. Βλέποντας ὅμως καὶ τὰ θαύματα τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, πῆρε θάρρος. Πῆγε λοιπὸν στὴν φυλακή, ὅπου ἦταν κλεισμένος ὁ Μεγαλομάρτυρας, καὶ ἔπεσε στὰ πόδια του. «Δοῦλε τοῦ Θεοῦ Δημήτριε», εἶπε, «ἐγὼ εἶμαι πρόθυμος νὰ μονομαχήσω μὲ τὸ Λυαῖο, γι' αὐτὸ προσευχήσου γιὰ μένα στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ».
Ὁ Ἅγιος, ἀφοῦ τὸν σφράγισε μὲ τὸ σημεῖο τοῦ τιμίου Σταυροῦ, τοῦ εἶπε ὅτι καὶ τὸν Λυαῖο θὰ νικήσει καὶ γιὰ τὸν Χριστὸ θὰ μαρτυρήσει. Τότε, λοιπόν, ὁ Νέστορας μπῆκε στὸ στάδιο χωρὶς φόβο καὶ ἀνεφώνησε: «Θεὲ τοῦ Δημητρίου, βοήθει μοι».
Καὶ ἀφοῦ πολέμησε μὲ τὸν Λυαῖο, τοῦ κατάφερε δυνατὸ χτύπημα μὲ τὸ μαχαῖρι του στὴν καρδιὰ καὶ τὸν θανάτωσε. Ἐξοργισμένος τότε ὁ Διοκλητιανός, διέταξε καὶ σκότωσαν μὲ λόγχη τὸ Νέστορα, ἀλλὰ καὶ τὸν Δημήτριο.
Ἔτσι, μ' αὐτή του τὴν ἐνέργεια ὁ Νέστορας δίδαξε ὅτι σὲ κάθε ἀνθρώπινη πρόκληση πρέπει νὰ ἀναφωνοῦμε: «Κύριος ἐμοὶ βοηθός, καὶ οὐ φοβηθήσομαι· τί ποιήσει μοι ἄνθρωπος;». Ὁ Κύριος εἶναι βοηθός μου καὶ δὲ θὰ φοβηθῶ. Τί θὰ μοῦ κάνει ὁποιοσδήποτε ἄνθρωπος;
Ἡ μνήμη τοῦ τιμᾶται τὴν 27η Ὀκτωβρίου.
Ἀρχίζουν τὰ Κατηχητικά μας Σχολεῖα
Ἀκοῦστε τὸ κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ μας: Ἀφῆστε - ἐμπιστευτεῖτε τὰ παιδιά σας, τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν σας
στὸ Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του... Τὸ ἔχετε κάνει πολλοὶ μέχρι σήμερα, δὲν πρέπει νὰ ἐφησυχάσουμε μέχρι νὰ τὸ κάνουν ὅλοι...
Τὴν Κυριακὴ 2 Ὀκτωβρίου καὶ ὥρα 11:00 πμ. θὰ τελεσθεῖ ὁ Ἁγιασμὸς γιὰ τὴν ἔναρξη τῶν Κατηχητικῶν σχολείων μας...
Ἂς ἐνθαρρύνουμε τὰ παιδιά μας νὰ συμμετέχουν ἀνελλιπῶς στὸ Σχολείου τοῦ Χριστοῦ μας.... Μόνο καὶ κερδίσουν ἔχουν...
Ὅλοι μαζὶ μὲ τὸ Χριστό, ὅλοι μαζὶ γιὰ τὸ Χριστό....
Λειτουργία Κατηχητικῶν Σχολείων
Κάθε Κυριακή
Προσχολικὴ Ἡλικία: (Μέχρι καὶ Δευτέρα Δημοτικοῦ) 10:20 π.μ. - 11:00 π.μ.
Παιδιὰ Δημοτικοῦ: (Τρίτη μέχρι καὶ ἕκτη Δημοτικοῦ) 12:00 π.μ. - 13:00 μ.μ.
Παιδιὰ Γυμνασίου - Λυκείου: 11:00 π.μ. - 12:00 π. μ.